9-ugmonk

Inleiding in de wetenschap der humaniek en de kunst der dialogiek

Algemeen

Humaniek – in de morfologie ‘humaan’+’ik’ vergelijkbaar met techniek, muziek, esthetiek, fysiek, ethiek … – is een nieuw begrip dat met het suffix – ik – al het HUMANE ‘omvat’, ‘verzamelt’, vasthoudt … Dus is de NIEUWE wetenschap der humaniek die de Martin Buber-Universiteit voorstaat voortdurend bezig het ‘humanische’ WETEN niet alleen te ‘verzamelen’, maar het ook zo te ‘SCHAVEN’ (‘schap’ stamt etymologisch af van ‘schaaf’) dat het in de praktijk gebruikt kan worden…
Met deze geleerde, onderzochte ‘wijsheden’ zijn daarmee mogelijkheden – ‘HUMANICA’ – aanwezig, waarmee het maatschappelijk doen en laten met betrekking tot een humaan optreden ter discussie gesteld kan worden.
Deze bij de studie van humaniek uitgekristalliseerde ‘HUMANICA’ kunnen als krachten, kunsten – kortom instrumenten – worden beschouwd om onze maatschappij tot ‘bezinning’ te brengen. Dank zij het verkregen humanische instrumentarium beschikt de mens als het ware over apparaten om wezenlijke en feitelijke verbondenheid te realiseren… Al het leven staat immers uiteindelijk in relatie of betrekking tot zijn omgeving, dus tot de ANDER. Met hem in verbondenheid te leven impliceert een handeling van humaniteit. Hiermee realiseert men GEMEENSCHAPPELIJHKHEID. En daarin voelt men zich prettig.
Het is geen toeval dat ‘humaan’ afstamt van de wortel ‘hum’. Dit verwijst naar ‘aarde’ (humus), ‘bodem’, ‘grond’, ‘adem’ en dus naar ‘leven’. In een ontmoeting die van een human(isch) voornemen uitgaat wordt het object (HET) tot het gelijkwaardige en gerespecteerde MEDE-SUBJECT (JIJ). De filosoof en pedagoog Martin Buber, met wie we de universiteit in de zin van NOMEN is OMEN hebben verbonden, spreekt van een IK-JIJ-relatie in plaats van een Ik-HET-verhouding…
De Martin Buber-Universiteit voor Humaniek (MBUvH) verantwoordt op deze humane, dan wel humanische manier een studie die zich in de KERN om de daadwerkelijke realisering van humaniteit bekommert. Vergelijkbaar met technologie, biologie en andere -logieën, kan de HUMANIEK als de wetenschap van het humane of HUMANOLOGIE worden genoemd…
Gezien het feit dat de mens zijn ‘natuurlijke’ drang naar verbondenheid niet altijd tot het welbevinden van zijn omgeving en ook van hemzelf gebruikt(e), kan het plan human(ische) perspectieven te ’laten zien’ geenszins als een overbodige luxe worden beschouwd. Het weten en het gebruik van humanica als respect, verantwoordelijkheid, vertrouwen, deemoed – bijv. in een gesprek stoelend op het Dialogisch Principe – zijn kansen voor een ANDERE maatschappij… In haar als gemeenschap plukt de mens de gelukkig makende vruchten van het ZICH-VERBINDEN-MET-ELKAAR: bijv. de ‘HUMANA’ van een vertrouwensvol, rechtvaardig, respectvol, verantwoord, zorgzaam, verbindend … omgaan met de ANDER.
In de module ligt de nadruk op het humanisch vinden van deze weg van dat wat we hebben (HUMUS) en zijn (EROS) via het zich bewust maken hiervan (LOGOS en SOPHOS) naar het ervaren van geluk bij het oogsten van HUMANA…

 

Specifiek

In de modules van de propadeusefase (inleidend) en de bachelorfase (verdiepend) worden de studenten via de profielen ‘natuur’, ‘mens’ en ‘cultuur|’ en de vak gerelateerde overige modules geleid
naar een instrumentarium, de overeenstemmende humanica. Daarbij zullen zij de kansen ontdekken die de mens heeft om de maatschappij dank zij de uit ‘humanologische’ perspectieven ontdekte wijsheden en ontwikkelde kunsten ‘bindend’ te humaniseren.
Bij dit alles is het belangrijk, het HUMANICUM van de DIALOOG in al zijn facetten als onontbeerlijk te zien en toe te passen. Dit impliceert dus een voortdurend bezig zijn met de door de MBUvH zo genoemde ‘DIALOGIEK’ of de ‘KUNST van de DIALOOG’ en de hierin te vinden kernen of ‘DIALOGICA’.

De studenten zullen ervaren dat in de ‘dialogische’ ontmoeting met de ander dit andere niet langer als object (ES) wordt behandeld, maar tot het gelijkwaardige en gerespecteerde MET-SUBJECT (JIJ) uitgroeit en er dus van humaniteit, van verbondenheid in concreto sprake is.